Sztolnia to rodzaj podziemnego korytarza drążonego ze zbocza góry – poziomo lub z lekkim nachyleniem – w głąb ziemi, aż do miejsca, gdzie znajdują się złoża kopalin. W przeciwieństwie do klasycznych kopalń, do sztolni wchodzi się pieszo bezpośrednio z powierzchni terenu, bez konieczności zjazdu szybem.
Ten sposób prowadzenia wyrobisk nie jest przypadkowy – łagodny spadek sztolni pozwala na naturalny odpływ wody oraz wygodny transport ludzi i materiałów. Niektóre sztolnie osiągały długość nawet kilkunastu kilometrów – jak Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna, której całkowita długość przekracza 14 kilometrów.
Skąd pochodzi słowo „sztolnia”?
Termin „sztolnia” pochodzi z języka niemieckiego, od wyrazu Stollen, który już w średniowieczu oznaczał poziome wyrobiska górnicze. Wraz z rozwojem górnictwa na Śląsku, słowo to przeniknęło do polszczyzny technicznej i do dziś zachowało swoje pierwotne znaczenie.
Do czego służy sztolnia?
Sztolnie pełniły wiele istotnych funkcji w dawnym i współczesnym górnictwie. Poniżej przedstawiamy ich najważniejsze zastosowania:
1. Odwadnianie
- odprowadzanie wód gruntowych z wyrobisk kopalnianych,
- ochrona przestrzeni roboczych przed zalaniem,
- wykorzystanie naturalnego spadku terenu do grawitacyjnego odpływu wody.
2. Wentylacja
- dostarczanie świeżego powietrza do wnętrza kopalni,
- zapewnienie cyrkulacji powietrza dla bezpieczeństwa załogi,
- utrzymanie właściwego mikroklimatu w wyrobiskach.
3. Transport
- przemieszczanie urobku i materiałów w obrębie zakładu górniczego,
- przewóz sprzętu oraz narzędzi,
- w dawnych czasach pełniły funkcję szlaków transportowych, zanim powstała infrastruktura kolejowa.
4. Poszukiwanie i udostępnianie złóż
- rozpoznanie budowy geologicznej terenu,
- wstępna ocena zasobów,
- przygotowanie do przyszłej eksploatacji.
5. Badania i szkolenia
- prowadzenie prac geologicznych i rozpoznawczych,
- wykorzystanie jako miejsce do szkoleń i eksperymentów technicznych.
Historia sztolni
Początki – czasy średniowieczne
Pierwsze sztolnie zaczęto budować w średniowieczu, jako odpowiedź na problem wody gromadzącej się w kopalniach. Były to rozwiązania stosunkowo proste, ale skuteczne – pozwalały na odwadnianie wyrobisk jeszcze długo przed pojawieniem się maszyn parowych.
Okres przemysłowy
Zanim do kopalń trafiły maszyny parowe, wodę usuwano ręcznie – za pomocą beczek, kieratów konnych oraz tzw. kunsztów wodnych, czyli pomp poruszanych siłą mięśni lub zwierząt. Pomimo postępu technologicznego, sztolnie pozostawały preferowanym rozwiązaniem – były tańsze i nie wymagały zużycia węgla, jak maszyny parowe.
Jak budowano sztolnie?
Prace rozpoczynano od ujścia sztolni, które znajdowało się w najniższym punkcie okolicy i miało za zadanie odprowadzać wodę na powierzchnię. Stamtąd wyrobisko prowadzono niemal poziomo w stronę kopalń.
Niektóre sztolnie obsługiwały wiele zakładów naraz. Nazywano je sztolniami dziedzicznymi, a ich utrzymanie i rozbudowa były wspólnym obowiązkiem właścicieli korzystających z odwodnienia.
Postęp techniczny i współczesność
Z czasem sposób budowy sztolni ewoluował – początkowe prace ręczne zastępowano nowoczesnymi rozwiązaniami, poprawiającymi bezpieczeństwo i efektywność. Obecnie sztolnie wciąż pełnią ważną rolę w górnictwie, ale wiele z nich zyskało nowe funkcje – jako atrakcje historyczne, edukacyjne i turystyczne.
Rodzaje sztolni
Ze względu na zastosowanie wyróżniamy trzy główne typy sztolni:
- udostępniające – prowadzące do złóż,
- eksploatacyjne – służące do wydobycia,
- odwadniające – przeznaczone głównie do usuwania wody z kopalń.
Znaczenie sztolni dla rozwoju górnictwa
Sztolnie miały ogromne znaczenie dla rozwoju górnictwa. Dzięki nim możliwe było wydobycie surowców z głębokich pokładów, znajdujących się poniżej poziomu wód gruntowych. Przyczyniły się tym samym do unowocześnienia całej branży wydobywczej.
Jednym z najbardziej znanych przykładów ich wykorzystania jest Sztolnia Królowa Luiza na Śląsku, która już w 1846 roku posiadała własną bocznicę kolejową, umożliwiającą transport węgla do odbiorców w różnych częściach regionu.